หน้าแรก ทิปคอมพิวเตอร์
บทเรียนออนไลน์ ดาวน์โหลด จาวาสคริปต์ ข่าวไอที บทความไอที เว็บไดเร็คทอรี่ เว็บบอร์ด

Online 530

เมนูหลัก

การแก้ปัญหาคอมพิวเตอร ์

การบำรุงรักษาคอมพิวเตอร์

เทคนิคการปรับแต่ง Win 98 และ Me

ครบเครื่องเรื่องโอเวอร์คล๊อค

การใช้โปรแกรมต่าง ๆ

ความรู้เรื่อง ADSL และการ Config

ทดสอบความรู้คอมพิวเตอร์ออนไลน์

ศัพท์คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต

รวมของฟรีในอินเตอร์เน็ต

โปรโมทเว็บไซค์ให้ดังฟรี ๆ

แนะนำร้านซ่อมคอมพิวเตอร์

แนะนำสถานที่เรียนคอมราคาถูก

หาเพื่อนใหม่, หากิ๊ก MSN

ตลาดซื้อ-ขายสินค้าบีคอม

สมัครงาน,ลงประกาศรับสมัครงาน

ลงประกาศโฆษณาประชาสัมพันธ์ฟรี

ทิปคอมพิวเตอร์ (Eng V.)

รู้ลึกรู้จริง Google AdSense

ตั้งบีคอมไว้เป็นหน้าแรก

แนะนำติชมบีคอม

Hosted by

ทิปคอมพิวเตอร์

ค้นหาเว็บไซค์

เทคนิคเลือกเครื่องเสียง
มินิคอมโปเน้นท์

มินิคอมโปเน้นท์
มีรากฐานมาจากเครื่องเสียงไฮไฟ-สเตอริโอชุดใหญ่
และวิทยุกระเป๋าหิ้ว
ผสมผสานแนวควมคิดข้อดีข้อเสียของเครื่องเสียงทั้ง 2 ประเภท
เพื่อหาจุดลงตัวที่ดีที่สุดสำหรับ "ผู้รักเสียงดนตรี
แต่มีขนาดห้องจำกัด" นั่นน่าจะเป็นเป้าประสงค์หลักครั้งแรก
ๆ ของการผลิตเครื่องเสียงชนิดนี้ขึ้นมา

กาลเวลาเปลี่ยนผันไปนาน ๆ เข้า
ความคิดของผู้ออกแบบและผู้ใช้เริ่มเปลี่ยนแปร
เพราะเดี๋ยวนี้เครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์กลายเป็น
"แฟชั่น" ทางเสียงไปเสียแล้ว
หรือไม่ก็กลายเป็นของประดับบ้านชิ้นหนึ่ง
ซึ่งต้องมีทั้งความสวยหรู เก๋ไก๋ และเสียง "ดัง" ขึ้นมา
สร้างบรรยากาศเสียงเพลงได้
ส่วนจะมีคุณภาพเสียงมากน้อยแค่ไหน ยากที่จะประเมินได้

เครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์
มักถูกค่อนขอดจากนักเล่นเครื่องเสียงระดับ "เซียน"
เสมอมาว่า เป็นประดิษฐกรรมทางเสียงที่ชวนรกหู
มากกว่าความสุนทรียรสของดนตรี ซึ่งควรจะมีให้แก่ผู้บริโภค
นั่นเป็นความจริงส่วนหนึ่งที่ยากจะปฏิเสธได้
อย่างไรก็ตามมีเครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์ไม่ใช่น้อยในยุคปัจจุบัน
ที่มีสมรรถนะสูงส่งเสียบเคียงเครื่องเสียงชุดใหญ่ได้อย่างสบาย
ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของคุณภาพเสียงเข้าขั้นไฮ-ฟิเดลิตี้
หรือสารพัดฟังก์ชั่นลูกเล่นที่ประดับประดาบนหน้าปัดจนเพียบ
กระทั่งบางทีเจ้าของยังไม่สามารถเล่นได้ครบถ้วน
แม้จะซื้อมาตั้งปีแล้วก็ตาม

ที่จริงมินิคอมโปเน้นท์ น่าจะแยกออกได้ 2 ประเภท
คือ

1.
มินิคอมโปเน้นท์ที่อยู่ในเกรดวิทยุกระเป๋าแบก

นั่นคือการอัพเกรดวิทยุกระเป๋าแบกที่มีขนาดใหญ่โต
เทอะทะ ให้ดูมีส่วนคล้ายเครื่องเสียงแยกชิ้น
วิธีการของผู้ผลิตคือจับมันมาตกแต่งหน้าตาเสียใหม่
ด้วยการดีไซน์หน้ากากให้ดูเหมือนว่าตัวเครื่องแยกชิ้นวางซ้อน
ๆ กัน
สามารถจัดลำโพงแยกออกไปได้ในระบบสเตอริโอคือมีแชนแนลซ้ายขวา
บางคนก็เลยลากสายลำโพงเสียยาวเหยียด
วางลำโพงไว้คนละมุมห้อง เสียงที่ได้ก็ออกจากแปลก ๆ ไป

ตัวเครื่องจะติดกันเป็นพืด
ซึ่งผลเคยขนานนามว่าเครื่องเสียงประเภท "ตีนเป็ด"
ลักษณะการออกแบบ "หลอกตา" อย่างนี้
มีแม้กระทั่งเครื่องเสียง COMPONENT ชุดใหญ่ซึ่งดูเผิน ๆ
คล้ายเครื่องแยกชิ้นวางซ้อนกันอยู่
แต่พอไปขยับเขยื้อนถึงได้รู้ว่ามันติดกันเป็นหนึ่งเดียวทุก
ๆ ภาค ไม่ว่าจะเป็นคาสเซ็ตเทป, จูนเนอร์ (ภาครับวิทยุ)
หรือคอมแพ็กดิสก์, แอมปลิไฟร์เออร์

มินิคอมโปเน้นท์ที่ยึดหรืออิงพื้นฐานของวิทยุกระเป๋าหิ้ว
มักจะให้คุณภาพเสียงที่ค่อนข้างจำกัดจำเขี่ย
เพราะตัวเครื่องจะมีภาคแอมปลิไฟร์ที่ให้กำลังขับในระดับต่ำเช่น
5 วัตต์ต่อข้าง จนถึง 15 วัตต์ต่อข้างแต่ก็มักจะโฆษณา
"กำลังขับชั่วครู่" หรือ PMPO (PEAK MUSIC POWER)
เป็นหลักกำลังขับก็เลยจะดูสูงลิ่ว
โดยไม่ค่อยจะมีกฎเกณฑ์รองรับว่า
เขาวัดกำลังขับกันที่ตรงมาตรฐานไหน?

มินิคอมโปเล็ก ๆ
บางเครื่องถึงกับโฆษณาสรรพคุณว่า มีพลังขับถึง 1,000
วัตต์ก็มี

2.
มินิคอมโปเน้นท์เกรดเครื่องเสียงชุดใหญ่
เป็นผลงานมินิคอมโปเน้นท์อีกระดับหนึ่งที่ยากจะดูแคลนได้
เนื่องจากเป็นการออกแบบของผู้ผลิตที่มีความชำนาญในเรื่องเครื่องเสียงชุดมาตรฐาน
มีจุดประสงค์ที่จะนำเสนอเรื่องเครื่องเสียงมินิแบบย่อส่วนขนาดของเครื่องแต่ไม่ย่อคุณภาพ
คุณภาพเสียงและลักษณะวงจร
จะมีความใกล้เคียงเครื่องเสียงระดับออดิโอไฟล์
สาเหตุที่ย่อส่วนขนาดเครื่องให้เล็กลงมาได้
ก็เพราะเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้สร้างผลิตภัณฑ์จำพวกวงจรรวมย่อส่วน
หรือ "ไอซี"
ขึ้นมาทำงานทดแทนทรานซิสเตอร์และแผงวงจรขนาดยักษ์
โดยทำการย่อส่วนให้เล็กลงมาได้ตั้งแต่ 10-20 เท่าตัว
ยิ่งในปัจจุบัน วงจรย่อส่วนพิเศษอย่าง VLSI
จะสามารถลดขนาดของอุปกรณ์ทางอิเล็กโทรนิกส์ลงมาได้ถึง 40
เท่า
จะยิ่งทำให้การสร้างเครื่องเสียงประเภทเล็กจิ๋วได้อย่างง่ายดายมากขึ้น
เมื่อห้าหกปีที่แล้วบ็อบ คาร์เวอร์ เคยเสนอวงจรแอมป์คลาส H
ของเขาที่ใช้วงจรย่อส่วนดังกล่าว ทำให้แอมปลิไฟร์ขนาด 400
วัตต์ต่อเนื่อง (RMS) มีขนาดเล็กพอที่จะวางบนฝ่ามือได้

มีข้อสังเกตประการหนึ่งสำหรับเครื่องมินิคอมโปเน้นท์ระดับ
"ไฮเกรด" เหล่านี้
มักจะผลิตโดยบริษัทที่มีความเชี่ยวชาญด้านเครื่องเสียงบ้านเป็นหลัก
และก็จะสร้างหรือออกแบบให้เป็นเครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์แยกชิ้นจริง
ๆ ไม่ใช่แบบ "เครื่องเสียงตีนเป็ด"
เหมือนผลิตภัณฑ์จากผู้ผลิตรายอื่น ๆ

การบอกสเปกซิฟิเคชั่น
ก็จะใช้มาตรฐานเดียวกันกับเครื่องเสียงไฮไฟชุดใหญ
่ตั้งแต่การบอกกำลังขับต่อเนื่อง ไปจนถึงค่าความเพี้ยนรวม
(THD) ต่าง ๆ
ของเครื่องระดับราคาของมินิคอมโปเน้นท์ประเภทนี้
บางรุ่นมีการแยกส่วนต่าง ๆ ของเครื่อง
ไปจนถึงระดับปรี-เพาเวอร์
ซึ่งนับว่าเป็นการนำเสนอที่ท้าทายมาก
เพราะต้นทุนจะสูงกว่ามินิคอมโปเน้นท์ธรรมดา ๆ
ส่วนเครื่องที่ใช้เป็นแหล่งโปรแกรมต่าง ๆ
ก็จะแยกกันไปทั้งคาสเซ็ตเด็ค, จูนเนอร์
และคอมแพล็กดิสก์ล่าสุดโปรแกรมที่กำลังทำท่าจะมาแรงในชุดมินิคอมโปเน้นท์ประเภทนี้ก็คือมินิดิสก์

อย่างไรก็ตาม
การผลิตเครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์ก็มีจุดมุ่งหมายเพียงเพื่อให้เป็นชุดเครื่องเสียงชุดที่
2 ของบ้านมิใช่ชุดเครื่องเสียงหลัก
ดังนั้นจุดอ่อนของมินิคอมโปเน้นท์ทุกประเภท
จึงไปอยู่ที่ลำโพงด้วยกันทั้งสิ้น

ลำโพงจะเป็นเสมือนสิ่งที่ออกแบบมาเพื่อให้
"เต็มชุด" มากกว่าที่จะไปเน้นเรื่องคุณภาพของมัน
เพราะผู้ออกแบบมักจะคำนึงถึงเรื่องความแมทช์กันทางรูปร่างหน้าตาเป็นสำคัญ
นั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ว่ามินิคอมโปเน้นท์ยังไม่สามารถหลีกหนีจากกฎเกณฑ์ของความเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งของบ้านไปได้
ความสวยงามของเครื่องเป็นสิ่งที่จะต้องมีการประกวดกันอยู่ในที
จะอาศัยเพียงว่าเสียงดีแล้วจะขายได้นั้น เป็นเรื่องยากยิ่ง

แรงจูงใจของผู้ซื้อ
ลำดับแรกคือความสวยงามนั่นเอง!

ที่มาหรือแหล่งผลิตเครื่องเสียงมินิคอมโปเน้นท์นั้น
ส่วนใหญ่คือจากประเทศญี่ปุ่น
ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกเครื่องเสียงประเภทนี้ต่อมาราคาค่าแรงในญี่ปุ่นสูงขึ้น
จึงนำเงินมาลงทุนในต่างประเทศ
ด้วยการตั้งโรงงานประกอบเครื่องเสียงตามแถบประเทศเอเซีย
เช่น มาเลเซีย ไต้หวัน เกาหลีใต้ สิงคโปร์
รวมถึงประเทศไทยของเราด้วย

สังเกตได้อย่างหนึ่งว่า
เครื่องมินิคอมโปเน้นท์ราคาสูง ๆ
มักผลิตและประกอบขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ส่วนรุ่นถูก ๆ
นั้นก็ผลิตขึ้นในประเทศแถบเอเซีย ระยะหลัง ๆ
ไต้หวัน-เกาหลี ต่างมีปีกกล้าขาแข็งขึ้น
จึงได้สร้างผลิตภัณฑ์ในแบรนด์เนมของตนเองออกมาก็ได้อาศัยการลอกเลียนแบบญี่ปุ่นในด้านเทคโนโลยีนั่นเอง
มินิคอมโปเน้นท์ประเภทนี้สามารถสั่งผลิตในยี่ห้ออะไรก็ได้ในลักษณะ
OEM เราจึงได้เห็นมินิคอมโปหลากสไตล์ยี่ห้อและรูปแบบ
ผุดขึ้นทั่วทุกห้างสรรพสินค้า

ลักษณะโครงสร้างโดยทั่วไป
มินิคอมโปเน้นท์จากประเภทญี่ปุ่น
ยังคงมีความประณีตเรียบร้อยกว่า
เทคนิคสูงกว่าเครื่องที่ผลิตมาจากแหล่งอื่น ๆ
รวมตลอดไปจนถึงเรื่องของความทนทานด้วย

น่าแปลกที่สินค้าอเมริกา
ไม่มีบริษัทไหนผลิตเครื่องเสียงในลักษณะมินิคอมโปเน้นท์ออกมา
ในขณะที่ค่ายยุโรปอย่างสวีเดน
กลับมีเครื่องมินิคอมโปเน้นท์เทคนิคสูงมากออกมาวางจำหน่าย
อาจพูดได้ว่าก้าวล้ำนำหน้าญี่ปุ่นด้วยซ้ำไป เช่น ยี่ห้อ
BANG & OLUFSEN (B&O) เป็นต้น อย่างไรก็ตาม
ความสามารถในการสอดใส่ฟังก์ชั่นลูกต่าง ๆ นั้น
ญี่ปุ่นก็ยังแพรวพราวเหมือนเดิมชนิดหาตัวจับยาก

การเลือกซื้อมินิคอมโปเน้นท์นั้น
ผมได้พยายามประมวลหลักการเอาไว้หลายข้อด้วยกัน
ซึ่งหากท่านผู้อ่านที่กำลังคิดจะมีเครื่องเสียงชุดที่ 2
ของบ้าน หรือเครื่องเสียงสำหรับคอนโดมิเนียมกะทัดรัด…

ขอให้ลองพิจารณาคำแนะนำต่อไปนี้ดูครับ

1.
มินิคอมโปเน้นท์ไม่ควรเป็นวิทยุกระเป๋าหิ้ว (แบก)

นั่นก็คือเรื่องของการออกแบบมินิคอมโปเน้นท์
ที่ยังจัดเกรดของตัวเครื่องไม่ได้ต่างไปจากวิทยุกระเป๋าหิ้ว
เพียงแต่มีการปรับรูปแบบบางอย่างให้ดูดีขึ้นเท่านั้น เช่น
การแยกลำโพงในระบบสเตอริโอซ้าย-ขวาออกจากตัวเครื่องได้
โดยมีส่วนลำโพงดำแดงขนาดเส้นเล็กเท่าหนวดกุ้งมาให้
ในขนาดความยาวข้างละเมตรเศษ ๆ
ส่วนตัวเครื่องนั้นยังติดต่อกันเป็นพืด
แม้ว่าจะมีแหล่งโปรแกรมครบถ้วย ไม่ว่าจะเป็นคาสเซ็ตเทป
ซึ่งก็มักจะมีเทปคู่หรือดับบิ้งเด็คที่สามารถก็อปปี้เทปจากเครื่องที่หนึ่งไปยังเครื่องที่สองได้
จูนเนอร์ภาครับสัญญาณวิทยุชนิดคลื่นเอฟเอ็มสเตอริโอและเอเอ็ม
(ซึ่งมักจะรับได้ไม่ค่อยจะชัดเจนนัก)

ข้อสังเกตที่สำคัญก็คือ
เครื่องที่มีราคาถูกและมีแหล่งผลิตมาจากไต้หวัน
เกาหลีมักจะวางตำแหน่งของคอมแพ็กดิสก์เอาไว้ด้านบนสุด
ปิดเปิดฝาแบบเดียวกับเครื่องซีดีวอล์คแมน นั่นก็คือ
เปิดฝาขึ้นเหมือนดังกับการเปิดเปลือกหอยเชลล์
ซึ่งจะว่าไปแล้วรูปทรงและลักษณะการดีไซน์แบบนี้
ดูไม่สวยงามเอาเสียเลย แต่ผู้ออกแบบคงจะพยายามยึดหลัก
"ความง่าย" เข้าว่า
และยังสามารถหลีกพ้นในเรื่องของสัญญาณรบกวนได้ดีกว่ามินิคอมโปเน้นท์ที่มีคอมแพ็กดิสก์รวมอยู่ในเครื่อง
โดยที่มิใช่เครื่องประเภทแยกชิ้น
จะต้องยอมรับว่ามีสัญญาณรบกวนมากมาย
ที่จะเกิดกับภาคคอมแพ็กดิสก็คุณภาพเสียงจึงมักจะลดทอนลงไปมาก
เนื่องจากวงจรจูนเนอร์นั้น มักจะรับสัญญาณคลื่นความถี่ต่าง
ๆ
เข้ามาอย่างมากมายการจัดระบบของเครื่องเอาไว้ในตัวถังเดียวกันจึงเกิดการรบกวนได้มากที่สุด
ในขณะที่ภาคเทปคาสเซ็ตกลับจะไม่มีผลกระทบในเรื่องมากนัก

ในเครื่องคอมแพ็กดิสก์เพลเยอร์ชั้นดีเขาจะออกแบบให้ผู้ฟังสามารถปิด
"ไฟดิสเพลย์" บนหน้าปัดเครื่องได้
ก็เพราะมีนักฟังประเภทออดิโอไฟล์หูทองสามารถฟังออกว่า
เจ้าตัวเลขแสดง TRACK, TIME
เหล่านั้นส่งผลรบกวนต่อวงจรและพิคอัพเลเซอร์ของตัวเครื่อง
ซึ่งตอนแรกที่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้
ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อนัก
ต่อมาได้มีโอกาสทดสอบคอมแพ็กดิสก์เพลเยอร์ระดับ 40,000
บาทเครื่องหนึ่ง ซึ่งมีฟังก์ชั่นปิดดิสเพลย์หน้าจอได้
ผมก็จึงได้ทดลองเปรียบเทียบการฟังดูว่าระหว่างปิดและเปิดดิสเพลย์มีผลต่างกันอย่างไรบ้าง
ผลปรากฏว่า ในขณะที่เปิดไฟดิสเพลย์เครื่องฟังนั้น
เสียงจะดูแห้งและหยาบกระด้างกว่าเมื่อปิดไฟดิสเพลย์
เสียงที่ได้จากตอนปิดไฟหน้าปิด ดูฉ่ำ กังวานหวาน
เสนาะหูกว่ามาก ได้ใช้เวลาในการฟังทดสอบเกือบ 2 เดือนเต็ม
ๆ จึงสรุปได้ว่า

ไฟหน้าปัดมีส่วนรบกวนคุณภาพเสียงของคอมแพ็กดิสก์เพลเยอร์จริง
ๆ

ดังนั้น
จึงต้องยอมรับและทำใจเอาไว้แต่เบื้องต้นว่า
เครื่องมินิคอมโปเน้นท์ประเภทแยกลำโพงได้อย่างเดียว
ส่วนตัวเครื่องติดกันเป็นพืดแบบตีนเป็ด
มีคอมแพ็กดิสก์บรรจุเอาไว้ด้วยนั้น
อย่างคาดหวังเอาไว้มากนักว่ามันจะให้คุณภาพเสียงที่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์
แม่ว่าผู้ออกแบบจะได้สร้างวงจรป้องกันใด ๆ เอาไว้ก็ตาม
ยังมีข้อควรระวังอีกประการหนึ่งสำหรับคอมแพ็กดิสก์ในคอมโปเน้นท์ชนิดมินิอีกก็คือ
เครื่องที่มีราคาถูก ๆ มักออกแบบโดยลืมคิดคำนึงถึง "ฝุ่น"
ที่อาจจะเข้าไปเกาะติดที่พิคอัพ-เลเซอร์ได้
ช่องว่างระหว่างถาดใส่ซีดีกับตัวเครื่องของมินิคอมโปบางรุ่น
มีช่องว่างที่ห่างมากเกินไป
เปิดโอกาสให้ฝุ่นเข้าไปทำลายเครื่อง
หรือสะสมจนถึงระดับหนึ่งที่อาจทำให้ตัวฉายลำแสงเสียหายได้

ในภาคซีดีเพลเยอร์
ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ควรสนใจอีก
นั่นคือการเคลื่อนตัวของถาดใส่ซีดี
ควรจะมีความนุ่มนวลพอสมควร ระบบกลไกไม่ควรจะดังมาก
มินิคอมโปเน้นท์บางเครื่องมีเสียงการเคลื่อนตัวของชุดควบคุมการขับหมุนดัง
"กริ๊ก ๆ" อยู่ตลอดเวลา
นั่นแสดงให้เห็นถึงเกรดของภาคคอมแพ็กดิสก์เพลเยอร์ยังไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร
เสียงดังที่กล่าวข้างต้นนั้นเป็นเสียงซึ่งมักจะเกิดขึ้นกับซีดีเพลเยอร์ในรถยนต์ด้วย
ถ้าเลือกได้ควรเลือกเครื่องที่มีระบบกลไกดังน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
และพยายามเลือกเครื่องที่มีดิสก์เพลย์หรือจดขนาดเล็ก
เพื่อที่ว่าสัญญาณรบกวนจะได้มีปริมาณไม่มากนัก

ถ้ามินิคอมโปเน้นท์เครื่องใดสามารถหรี่และปิดดิสก์เพลย์ทั้งหมดได้
น่าจะเป็นเครื่องที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้นิยมคุณภาพเสียงเป็นหลัก
ส่วนมากมินิคอมโปเน้นท์ประเภทนี้จะเป็นเครื่องแยกชิ้นอิสระทั้งสิ้น
มินิคอมโปเน้นท์นั้น
หากยังคงรูปแบบของวิทยุกระเป๋าหิ้วเอาไว้
ยากที่จะมีการพัฒนาหรือยกระดับเครื่องขึ้นไปได้
เพราะแยกได้แต่เฉพาะลำโพง
แต่ไม่สามารถแยกตัวเครื่องออกจากกันได้
แต่ถ้าจำเป็นต้องซื้อเครื่องประเภทนี้
ไม่จำเป็นที่คุณจะต้องได้ฟังก์ชั่นหรือเซ็คชั่นของเครื่องทุกอย่าง
อาจจะซื้อคอมแพ็กดิสก์เพลเยอร์ นอกต่างหากอีก 1 เครื่อง
ในตัวของมินิคอมโปเน้นท์ควรมีแค่คาสเซ็ต จูนเนอร์
และแอมปลิไฟร์เออร์
(แต่ต้องไม่ลืมว่าตัวเครื่องมินิคอมโปประเภทรวมชิ้น
ต้องอินพุทประเภทไลน์อินพุท
สำหรับเสียบต่อเครื่องภายนอกได้) หากว่าในวันข้างหน้า
คุณต้องการซื้อเครื่องเสียงชุดใหญ่
คอมแพ็กดิสก์ที่ซื้อมาใช้ในมินิคอมโป
คุณสามารถนำไปใช้เป็นแหล่งโปรแกรมของเครื่องเสียงชุดใหม่ได้

การเชื่อมต่อของเครื่องประเภทแยกชิ้นในมินิคอมโปเน้นท์นั้น
บางครั้งต้องสังเกตดูเหมือนกันว่าเขาใช้วิธีการต่อด้วนอาร์ซีเอแจ็ค
หรือแผงสายแบบคอมพิวเตอร์
ถ้ามีการต่อแบบหลังก็ดูจะไม่ต่างไปจากเครื่องประเภท
"ตีนเป็ด" นักเท่าไร เพราะมันสามารถแยกออกเป็นชิ้น ๆ
และวางห่างกันได้เล็กน้อยเท่านั้น

เครื่องที่ใช้การเชื่อมต่อแบบอาร์ซีเอแจ็คนั้น
ถือว่าเป็นเครื่องในระดับสูงที่สุดของมินิคอมโปเน้นท์

ลำโพงในชุดมินิคอมโปเน้นท์
คือจุดอ่อนที่สุดของซิสเต็ม
ขอให้ท่านผู้อ่านรับทราบเหตุผลข้อนี้เอาไว้เสียตั้งแต่แรก
การเลือกซื้อมินิคอมโปประเภทแยกชิ้นจริง ๆ
ผู้ผลิตที่มีความเชี่ยวชาญในตลาดออดิโอไฟล์จึงแยกขายตัวเครื่องเป็นชิ้น
ๆ หรือเป็นชุดโดยไม่มีลำโพงมาเกี่ยวข้อง
ผู้ซื้อจะต้องเลือกหาซื้อลำโพงจากผู้ผลิตอื่น ๆ แทน
ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

อย่างเช่นคอมโปเน้นท์ DENON ชุด PRESTA นั้น
เขาจะมีออฟชั่นพิเศษให้เลือกว่า คุณจะใช้ลำโพงของ DENON
เอง ในรุ่น SC-F 10 หรือจะเลือกใช้ INFINITY REFERENCE 1
ก็ได้ ตามแต่ผู้ซื้อเห็นสมควรนอกจากลำโพง 2
รุ่นดังกล่าวแล้ว
ก็ยังเปิดโอกาสให้ได้เลือกหาซื้อลำโพงอื่น ๆ
ได้ตามความเหมาะสมเรียกว่าเครื่องไปแต่อย่างเดียว
เรื่องลำโพงไปจัดการกันเองเอง
คนที่ชอบดีไซน์แบบลงตัวทุกอย่าง คงไม่ชอบวิธีการแบบนี้นัก
แต่ต้องไม่ลืมว่าการพิจารณาจากแคตาล็อค ใบปลิวโฆษณาต่าง ๆ
นั้น
ทางผู้ผลิตมักจะจับคอมโปเน้นท์ทั้งชุดมาวางชิดติดกับลำโพง
จนดูเป็นส่งที่สวยงาม ทั้ง ๆ ที่ในความจริง
ลำโพงที่วางแนบชิดติดกับตัวเครื่องจะก่อผลเสีย 2
ประการด้วยกัน คือ

ประการที่หนึ่ง
ทำให้ความกว้างของเวทีเสียง (SOUND STAGE) ไม่ดีพอ
ฟังดูแล้วเวทีของเสียงคับแคบ
เนื่องจากลำโพงวางชิดติดกันเกินไป

ประการที่สอง
การวางลำโพงชิดตัวเครื่อง
มักจะทำในระบบของคาสเซ็ตถูกรบกวนจากสนามแม่เหล็กของลำโพง
เนื่องจากลำโพงในชุดมินิคอมโปเน้นท์ทั้งหลาย
มักไม่มีการชีลด์แม่เหล็กของไดรเวอร์กันแต่อย่างใด
เมื่อคาสเซ็ตถูกรบกวนจากสนามแม่เหล็ก
ก็จะทำให้เสียงของคาสเซ็ตเทปเลวลงเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะในแง่ของเสียงแหลมนั้น เห็นได้ชัดเจนมาก
ท่านที่เล่นมินิคอมโปโดยการวางลำโพงไว้ชิดตัวเครื่องเพื่อความสวยงาม
โปรดได้ตระหนักในเรื่องนี้ด้วย

2.
การแสวงหาลำโพงให้ชุดมินิคอมโปเน้นท์
ต้องคำนึงถึงกำลังขับของแอมป์

เมื่อคุณไม่พึงพอใจคุณภาพเสียงจากมินิคอมโปเน้นท์
มักจะพยายามหาทางเปลี่ยนลำโพงเป็นอันแรก
แต่ก็ลืมพิจารณากำลังขับของแอมปลิไฟร์ในชุดว่ามีเพียงพอหรือไม่
การบอกกำลังขับของชุดมินิคอมโปเน้นท์นั้น ในปัจจุบันออกจาก
"ดุเดือด" เกินความเป็นจริงไปสักหน่อย
เครื่องคอมโปขนาดจิ๋วบางเครื่อง โฆษณาว่ามีพลังขับถึง 80
หรือ 1,000 วัตต์ (PMPO)
นั้นเป็นการสร้างแรงจูงใจผู้ซื้อให้เข้าใจผิด ๆ มาตลอด
เพราะมาตาฐานของ PMPO ไม่มีการจับจัดที่แน่นอน
เครื่องประเภทนี้บางรุ่นมีกำลังขับที่วัดได้จากการทดสอบเพียง
1 วัตต์ต่อเนื่อง (ต่อแชนแนล)
แต่เมื่อโฆษณาเป็นเพ็คมิวสิกเพาเวอร์
(หมายถึงพลังเสียงสูงสุดที่เครื่องทำได้ชั่วเล่นตามสัญญาณดนตรีที่ความต้านทานต่ำกว่า
2 โอห์ม) กลับบอกว่ามีกำลังขับ 800 วัตต์

นั่นแสดงให้เห็นว่า ถ้าจะยึดถือมาตรฐาน CONTINOUS
POWER ในรูปแบบของอุตสากหกรรมอเมริกัน ต้องเอา 50
หารกำลังขับชนิด PMPO จึงจะได้กำลังขับที่แท้จริง

ดังนั้น กำลังขับต่ำ ๆ
ในภาคแอมปลิไฟร์ของมินิคอมโปเน้นท์
จึงยากนักที่จะหาลำโพงชั้นดีมาใช้งานด้วยกันได้
ลำโพงที่นำมาใช้กับมินิคอมโปเน้นท์ ควรมีความไวสูงมาก ๆ
ซึ่งเมื่อดูจากค่าความไวของลำโพง (SENSITIVITY)
ควรมีความไวเกิน 93 dB / WATT / METER
นั่นคือลำโพงที่มีความไวระดับ 93 เดซิเบล
เมื่อป้อนกำลังขับ 1 วัตต์ต่อเนื่องที่ระยะ 1 เมตร
ลำโพงความไวขนาดนี้มักจะไม่ใช่ลำโพงไฮไฟชั้นเลิศเสียด้วย
ลำโพงประเภทเบสรีเฟล็กซ์หรือตู้เปิด (BASS REFLEX)
มักจะมีความไวในระดับนี้

การฝืนใช้กำลังขับระดับต่ำ ๆ
ของมินิคอมโปเน้นท์ไปขับลำโพงความไวต่ำ
ผลที่ได้ก็คือทวีตเตอร์ของลำโพงขาด, ไหม้, เสียหาย
เนื่องจากกำลังขับของแอมป์ไม่เพียงพอ
เมื่อมีการเร่งวอลุ่มสูง ๆ
ก็จะทำให้มีความเพี้ยนในระดับสูงออกมามากเกินไป
ความเพี้ยนจะเป็นตัวการทำลายลำโพงได้ดียิ่งหรือไม่เช่นนั้นตัวแอมปลิไฟร์ในมินิคอมโปเน้นท์นั้นเองก็จะเสียหาย
อันเกิดจากทรานซิสเตอร์ไหม้เนื่องจากการทำงานเกินกำลังความสามารถของมัน

พลังขับและความเพี้ยนในมินิคอมโปเน้นท์
เป็นจุดสำคัญที่ผู้ซื้อจะต้องพิจารณาให้เหมาะสม
และให้ความสำคัญมาก ๆ
แม้ว่าเครื่องมินิคอมโปเน้นท์จะบ่งบอกถึงสมรรถนะด้านกำลังขับในใบโบรชัวร์
หรือสมุดคู่มือคุณก็ต้องไม่ลืมว่ากำลังขับนั้นมีวิธีการบอกอีกหลายวิธี
นอกเหนือไปจากวัตต์แบบ PMPO ที่เราพูดถึงกันในตอนต้น ๆ

การระบุสเปกถึงกำลังขับของภาคแอมปลิไฟร์
มีสิ่งที่เรียกว่าซ่อนแร้นอีกมากมาย กำลังขับที่แท้จริง
จะต้องมีความสัมพันธ์กับค่าความต้านทาน (โหลด)
และความเพี้ยนรวมของเครื่อง (THD : TOTAL HARMONIC
DISTORTION)

ตามปกติ
แอมปลิไฟร์เออร์ระดับออดิโอไฟล์จะต้องบอกกำลังขับที่ความต้านทาน
8 โอห์ม เนื่องจากเป็นค่าความต้านทานกลาง ๆ
ที่ลำโพงตามปกติทั่วไประบุสเปกของมันโดยเฉลี่ย
และมีความใกล้เคียงการใช้งานจริง ๆ ในภาคปฏิบัติ
แต่เครื่องระดับมินิคอมโปเน้นท์บางรุ่นมักจะ "หนี"
ค่ามาตรฐานนี้ออกไป
เพื่อแสดงให้เห็นว่าแอมปลิไฟร์ของเรามีกำลังขับในระดับสูงโดยลดค่าความต้านทานลงมาเป็น
6 โอห์ม หรือ 4 โอห์ม
การระบุสเปกภาคกำลังที่ความต้านทานต่ำ ๆ
จะดูว่าได้กำลังขับเพิ่มขึ้นยกตัวอย่างการเปรียบเทียบสเปกของเครื่องเสียงต่อไปนี้

AMPLIFIER-A : 20 WATTS PERCHANNEL, 8 OHMS (RMS)

AMPLIFIER-B : 40 WATTS PERCHANNEL, 4 OHMS (RMS)

AMPLIFIER-C : 70 WATTS PERCHANNEL, 2 OHMS (RMS)

แอมปลิไฟร์เออร์ทั้ง 3 เครื่องนั้น (A, B, C)
มีกำลังขับเท่ากันทั้งหมด
เพียงแต่บอกค่าความต้านทานที่ต่ำลง
ก็จะได้กำลังขับที่สูงขึ้นหนึ่งเท่าตัว
(หรือเกือบถึงหนึ่งเท่าตัว)
และถ้าหากว่าพิจารณาให้ละเอียดลงไปอีก

การบอกค่ากำลังขับที่ความถี่เสียงซึ่งต่างกัน
ก็มีผลต่อกำลังขับที่ต่างกันด้วยมินิคอมโปเน้นท์และเครื่องเอวี-เซอราวด์มักนิยมบอกกำลังขับ
โดยมีการระบุที่ความถี่ 1 KHz
ซึ่งเป็นย่านความถี่ที่ภาคแอมป์ปลิไฟร์ทั่วไปได้กำลังขับสูงที่สุด
ส่วนแอมป์ระดบัออดิโอไฟล์จะต้องบอกกำลังขับในสเปกกวาดย่านความถี่ตั้งแต่ต่ำสุดไปจนถึงสูงสุด
คือ ระหว่าง 20 - 20,000 HZ
สมมุติว่าแอมปลิไฟร์เออร์เครื่องหนึ่งระบุสเปกออกมา 2
แบบก็จะพบว่ากำลังขับที่ได้ก็ต่างกันด้วย เช่น

AMPLIFIER-D : 50 WATTS PERCHANNEL 8 OHMS (20-20,000
HZ)
AMPLIFIER-E : 60 WATTS PERCHANNEL, 8 OHMS (1
KHZ)

นั่นแสดงให้เห็นว่า
เมื่อเจาะจงกำลังที่ขับที่ 1,000 HZ (หรือ 1 KHZ)
ซึ่งเป็นย่านความถี่ที่ภาคแอมปลิไฟร์ทำงานได้ดีที่สุด
เราจะได้กำลังขับเพิ่ม 10-15 เปอร์เซ็นต์
และถ้าหากวัดกันละเอียดยิ่งขึ้นไปกว่านั้นก็คือการระบุถึง
ค่าความเพี้ยน ของแอมป์ควบคู่ไปด้วย
ก็จะได้กำลังขับที่ใกล้เคียงการใช้งานจริงมากขึ้น
การตั้งมาตรฐานความเพี้ยนที่ยอมรับได้ของสมาคมเครื่องเสียงอเมริกา
กำหนดให้ค่าความเพี้ยนมาตรฐานในการเสนอสเปกซิฟีเอชั่นของแอมป์
จะต้องไม่เกิน 1 เปอร์เซ็นต์
แต่มีนิคอมโปเน้นท์บางเครื่องระบุความเพี้ยนถึง 10
เปอร์เซ็นต์
เพื่อให้ดูว่าแอมป์ของของเขามีกำลังขับสูงแต่เป็นขั้นตอนการทำงานที่ไม่เหมาะสม
เพราะภาคแอมป์มีความเพี้ยนมากเกินไปสามารถจับความเพี้ยนนั้นได้

การระบุสเปกของภาคแอมปลิไฟร์ในมินิคอมโปเน้นท์
ต่อไปนี้ คือสเปกของเครื่องเดียวกันแต่มีวิธีการบอกไว้ 2
แบบ ขอให้ท่านผู้อ่านพิจารณาดู
1. 100 WATTS PER
CHANNEL (8 OHMS) 10% THD
2. 40 WATTS PER CHANNEL (8
OHMS) 0.5% THD
3. 32 WATTS PER CHANNEL (8 OHMS)
0.08% THD

สเปกในข้อที่ 3
ถือว่ามีมาตรฐานสูงสุดและถูกต้อง
ตรงกับการใช้งานจริงมากที่สุดเพราะเป็นการระบุค่าความเพี้ยนที่ต่ำ
ระดับ 0.08% ซึ่งก็จะได้กำลังขับเพียง 32 วัตต์ต่อข้าง
ความเพี้ยนระดับนี้ถือว่าเข้าขั้นไฮฟิเดลิตี้ที่วงการออดิโอไฟล์ยอมรับได้
สังเกตว่าเมื่อระบุสเปกที่ความเพี้ยนระดับสูง ๆ
กำลังขับจากแอมปลิไฟร์จะดูสูงขึ้นด้วย
นี่คือกรรมวิธีของการระบุสเปกกำลังขับของเครื่องที่ทำให้ผู้ซื้อจะต้องใช้เวลาพินิจพิจารณาว่า
จะยอมรับสเปกตรงไหนจึงจะตรงต่อการใช้งานจริง

บทสรุปก็คือ
เลือกมินิคอมโปเน้นท์ที่บอกค่ากำลังขับที่ค่าความต้านทานสูงระดับ
8 โอห์ม แต่ความเพี้ยนต่ำที่สุดและได้กำลังขับสูงสุด
จะได้เปรียบที่สุดเช่นกัน

3.
ภาคจูนเนอร์เอฟเอ็มสเตอริโอ
ควรให้การรับสัญญาณวิทยุที่ไวพอเพียง
และมีความสะอาดของน้ำเสียงที่ดี

เมื่อเราต่อสายอากาศภาคจูนเนอร์ด้วยสายไดโพลที่แถมมากับเครื่อง
มันควรจะรับสัญญาณวิทยุได้มากพอ ๆ
กับการต่อกับแผงรับสัญญาณนอกอาคาร
เพียงแต่สัญญาณนั้นอาจจะไม่แรงหรือนิ่งพอเท่านั้น
เครื่องใดก็ตามเมื่อต่อสายอากาศไดโพล
(ซึ่งแถมมากับเครื่อง)
แล้วได้ภาครับที่ชัดเจนและรับได้มากสถานีกว่าเครื่องอื่น ๆ
มีเสียงแทรกรบกวนน้อยกว่าด้วยละก็ขอให้เลือกเครื่องนั้น ๆ
ไว้เป็นอันดันแรก ๆ ในการตัดสินใจซื้อ
(ซึ่งก็อาจจะต้องนำไปพิจารณาร่วมกับข้อปลีกย่อยอื่น ๆ
ด้วย)

ความสามารถในการตั้งโปรแกรมสถานีล่วงหน้า
ไม่จำเป็นจะต้องมีมากนัก ระดับ 15-20 สถานี
ก็ดูจะเกินพอแล้ว
สำหรับคุณภาพสถานีส่งวิทยุเอฟเอ็มในบ้านเรา
การตั้งโปรแกรมสถานีวิทยุไว้ล่วงหน้า
จะช่วยให้มีความสะดวกมากขึ้นในการเลือกหาสถานีที่ต้องการ

จอดิสเพลย์ที่แสดงถึงความแรงสัญญาณและแจ้งว่าสถานีที่รับได้นั้นเป็นระบบ
MONO หรือ STEREO มีความสำคัญ
ซึ่งตัวเครื่องมินิคอมโปเน้นท์ชั้นดี
ควรมีฟังก์ชั่นนี้เอาไว้ให้ดูได้อย่างครบถ้วน

การจูนคลื่นหาสถานี
ควรมีทั้งแบบแมนนวลและอัตโนมัติ
เพื่อที่ผู้ใช้จะได้เลือกสถานีวิทยุซึ่งมีความแรงของสัญญาณไม่มากนักได้
(ในกรณีของแมนนวลคอนโทรล)

4.
ภาคคาสเซ็ตเทปที่มักจะเป็นดับเบิ้ลเด็คหรือระบบเทปคู่ที่สามารถบันทึกจากเทป
1 สู่เทปเครื่องที่ 2 ได้

ฟังก์ชั่นของเครื่องราคาแพง
จะสามารถเล่นเทศกลับหน้าแบบออโตรีเวิร์สได้
รวมถึงการบันเทิงด้วย
ซึ่งตามปกติจะมีการใส่ฟังก์ชั่นบันทึกเทปอย่างต่อเนื่อง
ด้าน A และด้าน B ในการดับบิ้ง หรือก๊อปปี้เทปคาสเซ็ตนั้น
ก็จะใช้ฟังก์ชั่นไฮ-สปีด
ซึ่งมีความเร็วกว่าการบันทึกหนึ่งต่อหนึ่งในอัตราที่เร็วกว่าสปีดปกติ
3-5 เท่าตัว คุณภาพจากการบันทึกในสปีดปกติ (หนึ่งต่อหนึ่ง)
จะให้คุณภาพเสียงที่ดีว่าบันทึกในระดับไฮ-สปีค
ซึ่งวิธีการแบบหลังควรใช้บันทึกข้อมูลหรือก๊อปปี้เทปที่ไม่สำคัญเท่านั้น
เช่น อาจจะเป็นการก๊อปปี้เทปต้นฉบับการบรรยายทางวิชาการ
เป็นต้น
คุณภาพที่ด้อยลงในการก๊อปปี้เทปแบบไฮ-สปีคก็คือปลายเสียงแหลมจะห้วนกว่าการดับบิ้งหรือก๊อปปี้ระบบหนึ่งต่อหนึ่ง

ฟังก์ชั่นภาคคาสเซ็ตเทปที่จำเป็นต้องมีอีกประการหนึ่ง
คือระบบลดเสียงรบกวนชนิดดอลบี้
ตามปกติมินิคอมโปเน้นท์ราคาถูก จะมีแค่ระบบดอลบี้-บี
(DOLBY-B) แต่ในมินิคอมโปราคาสูงเข้าจะเพิ่มวงจร DOLBY-C
มาให้ด้วย
ทำให้การบันทึก-เล่นกลับในระบบนี้มีเสียงฮีสหรือเสียงซ่าน้อยลง
(ดอลบี้-บีลดเสียงรบกวนในเนื้อเทปลงได้ประมาณ 15 ดีบี
แต่ดอลบี้-ซี ลดเสียงรบกวนในเนื้อเทปได้มากถึง 30 ดีบี)

ระบบกลไกภาคเทปของมินิคอมโปเน้นท์ที่มีคุณภาพต่ำ
มักมีเสียงดังก็อกแก็กน่ารำคาญหู
ดังนั้นถ้าหากท่านมีโอกาสเลือกซื้อในสถานที่หรือร้านที่ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก
สามารถสังเกตความแตกต่างของระบบกลไกได้
ไม่ว่าจะเป็นภาคคอมแพ็กดิสก์หรือภาคเทป

ในที่สุดแล้วคุณจะต้องพยายามเลือกมินิคอมโปเน้นท์ที่มีคุณภาพเสียงนุ่มนวลรายละเอียดสูงเป็นสำคัญ
การให้ความสนใจเรื่องฟังก์ชั่นการใช้งานถือเป็นเรื่องรองลงไปดังนั้นมินิคอมโปเน้นท์ที่เน้นคุณภาพของลำโพงให้ดีพอ
ๆ กับตัวเครื่อง
จึงเป็นมินิคอมโปเน้นท์ที่น่าจะให้ความสนใจเลือกใช้งานมากที่สุด
สารพัดลูกเล่นกระจุกระจิกนั้นต้องถามตัวเองเสมอว่า
คุณมีความจำเป็นต้องใช้มันจริง ๆ ขนาดไหนเพียงไร

ปุ่มตกแต่งเสียงจำพวกอีควอไลเซอร์ปุ่มปรับเสียงทุ้ม-แหลม
เลาด์เนส มีความจำเป็นในมินิคอมโปราคาต่ำกว่าชุดละ 20,000
บาท
คุณภาพของเครื่องระดับนี้ยังต้องมีการปรับแต่งเสียงกันมากพอสมควร
โดยเฉพาะเครื่องที่มีแต่ภาคแอมป์-เทป-จูนเนอร์
ปราศจากซีดีเพลเยอร์นั้น จะยิ่งขาดอีควอไลเซอร์ไม่ได้เลย
จำนวนมาก ๆ แบนด์จะยิ่งดีด้วยซ้ำไป

เครื่องแยกชิ้นจริง ๆ แบบเครื่องเสีงชุดใหญ่
สามารถยกระดับการเล่นได้ง่ายกว่าด้วยการเชื่อมต่อแบบ RCA
การที่มินิคอมโปเน้นท์สามารถแยกส่วนด้วยระบบเชื่อมต่อด้วยสายแผงคล้ายคอมพิวเตอร์
ดูจะไม่ช่วยให้มินิคอมโปนั้น ๆ "โปร"
ขึ้นแต่อย่างใดคุณภาพเสียงอาจจะแตกต่างจากเครื่องมินิคอมโปรวมชิ้นไม่มากนัก

คำแนะนำสุดท้ายก็คือ กำลังขับของมินิคอมโปเน้นท์
เมื่อพิจารณาจากสเปกในระบบกำลังขับต่อเนื่อง CONTINUOUS
POWER แล้วจะต้องไม่ต่ำกว่าข้างละ 15 วัตต์
จึงจะเพียงพอต่อการใช้งานในห้องขนาด 3x4 เมตร

แต่ถ้าต้องการกำลังขับสูง ๆ
ไปใช้งานในห้องขนาดใหญ่กว่านี้
ขอแนะนำให้เลือกเล่นเครื่องเสียงชุดใหญ่ไปเสียเลยดีกว่าครับ

ข้อมูลจาก http://www.wijitboonchoo.com

วิชาการ.คอม | MThai | Pixiart Top Sites | Songtoday.com

เว็บสำเร็จรูป อีคอมเมิร์ซ
มีเว็บไซต์ขายสินค้าได้ง่าย ๆ
โดยไม่ต้องมีความรู้เรื่องการทำเว็บ
แต่พร้อมด้วยคุณสมบัติต่าง ๆ อย่างครบถ้วน
พร้อมโปรโมทเว็บเว็บให้คุณฟรี !!!
We Easy Web
Solution
เว็บไซต์สำเร็จรูป ที่สมบูรณ์แบบ
ง่ายต่อการใช้งาน เหมือนคุณใช้งาน โปรแกรม
Word

ผู้ให้การสนับสนุนบีคอม

หน้าแรก
ติดต่อเว็บมาสเตอร์
ติดต่อโฆษณา เกี่ยวกับบีคอมและลิขสิทธิ์ Site Map
Submit your website เว็บไซต์มาใหม่